In deze wetenschappelijke tijd blijft een spookverhaal ons fascineren, "de legende van de vampier". Bleek, elegant, aristocratisch, zo is Graaf Dracula van Bram Stoker. Zijn bloeddorst is walgelijk en onweerstaanbaar tegelijk. Iedere van Helsing in de dop zal merken dat feit en folklore door elkaar lopen. De mens verzon vroeger vele duivels om plagen en natuurverschijnselen te verklaren. Deze verhalen zijn in rituelen, waarheid geworden. Er lijken bewijzen te zijn dat er mensen zijn aangevallen door bloedzuigende wezens. En historische sadisten als Vlad de Spietser geven inzicht in de duistere wereld waar pijn en genot samen gaan. Bij het graven naar de waarheid komen gruwelijke feiten boven zoals het opeten van lijken en het verminken van dierbaren. En dat alles in de naam van godsdienst. Een feit zie je overal: waar zieken en chaos heersen, geloven mensen in vampiers, in een poging zo de ware gruwel van hun bestaan te vergeten. Er zijn veel oude verhalen over mensen, die uit hun graf opstaan, maar men begroef  mensen dan ook vaak te snel , uit angst voor ziekten. Als de ongelukkigen bijkwamen in hun graf, probeerden ze zich vergeefs uit te graven. Ze kwamen onder het bloed te zitten en stierven alsnog. Als het graf werd geopend, zag de familie vers bloed op het lijk. Dat wekte de indruk dat hun dierbare inderdaad een vampier was. Wie de echte Dracula zoekt, komt meer menselijke wreedheden tegen dan bovennatuurlijke daden.